Pasko na talaga

December 15, 2006

Pasko na nga. Makikita mong ang dami nang parol sa paligid, kahit na mumunti’t simple lang na palamuting makulay sa mga poste ng ilaw. Maririnig mo ang iilan ngunit paparaming mga grupo ng batang magkakaroling sa harap ng inyong kabahayan. Maririnig mo na rin ang mga pamaskong awitin sa radyo, maging live sa mga malls. Makikita mo unti-unti na makukulayan ng pinaghalong berde at pula ang paligid, lalu na sa loob ng mga bahay. Sa labas naman, malalanghap at mararamdaman mo talaga ang malamig na simoy ng hangin na di mo mahahanap sa kahit anong parte ng taon. Maaamoy mo na rin ang samyo ng pandesal na mahahaluan na ng puto bumbong at bibingka tuwing umaga.

Iba kasi pag Pasko. Oo nga’t dapat talaga, ang diwa ng Pasko ay sinasabuhay sa buong taon, pero tuwing Disyembre lang kasi talaga nagkakaroon ng excuse ang mga tao na mag-relax ng konti, mamili ng regalo sa lahat ng mga kakilala nila’t batiin ang isa’t isa na para bang walang nangyaring away o gulo sa buong taon. Parang may magic ang Disyembre na di mo makikita sa kahit anong panahon, pero sa tuwing darati’y mararamdaman mo sa kahit saan ka magpunta.

Late ang pasko ngayon. Dati kasi, pagpatak pa lang ng Setyembre, excited na ang mga tao’t naghahanda na. December 15 na ng gabi, at ngayon ko lang nakita ang mga tao na humahangos sa traffic patungong shopping malls at tiangge, humahabol sa pinakahuling araw ng pagkakataon para makapamili ng mga regalo. Naalala ko, nung bata pa ako, Oktubre pa lang, nakikita ko na ang mga bagong laruan, sapatos at damit na nakabalot na’t nakahanda na sa ilalim ng Christmas Tree sa sala. Ang tatay ko, abala na rin sa pag-iisip kung anong magandang disenyo para sa Belen sa taong iyon. Nakaka-miss din pag bata ka, mas mataas ang antas ng excitement kaysa papatanda ka na. Pero iba ngayong taong ito. Nandyan kasi si Luke para maging excited para sa amin ni Ethel. Ang sarap talaga pag mayroong miyembro ng pamilya na di pa masyadong nadudungisan ng panahon at pagod sa buhay ang kanyang payak na konsepto ng Pasko.

Kasabay ng opisyal na pagpasok ng diwa ng Pasko ngayong gabing ito ang aking pagkamangha sa ilang mga bagay na taun-taon namang nangyayari. Taun-taon naman kasing mayroong napakalaking Christmas Tree sa loob ng Shangrila Mall sa Shaw. Taun-taon din namang may kumakantang choir sa malaking hall ng nasabing lugar. Pero iba talaga ang Pasko. Kahit taun-taon mo nararamdamang darating sa ‘yo, hindi mo talaga maiiwasan ang maantig. Siguro dahil sa wakas,  matapos ang isang napakahaba at napakahirap sigurong taon, dumating na rin ang panahon na ito kung saan mas ramdam mo ang puso ng mga tao. Habang kinakanta ng UP Singing Ambassadors ang ilan sa mga paboritong pamaskong kanta ng mga Pilipino, di ko maiwasan ang mapangiti kahit ako’y nag-iisa. Masaya ako’t napadaan ako ngayong gabi para makapakinig sa kanila. Matagal-tagal na rin kasi akong di nakakapanood ng ganitong pagtatanghal. At gayundin, naaalala ko ang mga kasama ko sa choir noong nakaraang Christmas Party namin sa opisina.

Second place lang ang nakuha namin sa patimpalak ng gabing yun, pero hindi namin alintana at pakiramdam namin ay nanalo pa rin kami. Ang aming napanalunan? Ang di malilimutang mga oras ng nakakapagod ngunit nakatutuwang praktis sa Davenport at sa Funroom. Ang hadalian ngunit masayang paghahanda mula sa pagpili ng kanta hanggang sa kung anong tono ba ang kukuhanin upang makuha lang ang pinakamagandang timpla ng aming mga boses. Syempre pa, di rin malilimutan ang mga bagong pagkakaibigan at mga dati pang lalong naging mas matibay matapos ang araw na iyon. Ramdam namin na walang border sa gitna ng departments ng aming opisina noong mga panahong iyon. Masarap ding isipin na sa tinagal-tagal na hindi ako nakakanta sa isang choir, naroon pa rin ang kakaibang pakiramdam ng pagbahagi mo ng iyong talento para sa kasiyahan ng lahat. Matapos nito at sa gitna ng palakpakan bilang masayang pagtugon at pagbati sa aming minsanang pagtatanghal, hindi nga kami nag-uwi ng pangunahing premyo, pero masaya pa rin at kuntento.

Inaasahan kong magmula sa gabing ito, dadami na ang mga ilaw na kumukutitap sa paligid. Dadami na rin ang mga carolers na mamamasyal sa mga kabahayan ng kahit anong lugar. Magsisimula na ring magbakasyon ang mga tao sa iba’t-ibang lugar upang makasama ang kanilang pamilya’t pinakamalalapit na kaibigan sa panahong ito. Patapos na rin ang taong 2006, at wala akong masabi kundi “Salamat.” Salamat sa lahat ng  mga natutunan ko ngayong taong ito. Maraming nagbago, maraming naranasang sarap at pasakit, ngunit ang mahalaga, nakikita pa nating maganda ang mga araw na darating para sa 2007, datapwa’t mas pagagandahin pa ito ng mga alaala ng nakalipas na taon.

Maligayang Pasko at Masaganang Bagong Taon! 🙂

Advertisements

Last Days of My Nokia 6610i

December 15, 2006

     

Actually, it was last year that I’ve decided to quit using Nokia phones, since almost everyone in the Philippines already has one. A Sony Ericsson phone has always been my choice for a next phone, but I never really had a chance to get one because of a number of reasons- lack of budget being the primary one.

As soon as I got this year’s Christmas bonus, I went straight to a cellphone store to get me a new phone. The original plan was to get a Sony Ericsson W700i. However, the store didn’t have supply when I got there. After doing a crash interview on me to know what ideal type of cellphone a guy like me would likely have, the saleslady, whose sales skills work as effective as her irresistable charm, said I’d be better off getting a W810i instead. It’s a slick walkman phone that boasts it’s very cool music features just by adding a few more thousand bucks off my pockets. Heck! I can’t spend a couple of days more in waiting since I already sold and got rid of both my T230 and 6610i, so without second thoughts, I got the W810i already. And I’m proud that I did!

I specifically like the built-in camera. It’s 2.0 megapixels that result to very crisp images when transferred to my PC. Of course, for a street paparazzi that I am, I could see myself taking my pictures on the road without minding what people would think about how a guy could use a VGA camera anymore. Too bad, though, my W810i comes with only an excess 128MB Pro Duo memory stick, half of which I’ve already allotted for my MP3 files. I’d have to buy a 1GB stick later, maybe in late January when the aftermath of the Christmas spending spree is already over.

Anyway, these pictures tell the story of the last days of my Nokia 6610i…

My mom’s cellphone… and the stones from Ethel’s gall bladder that we got rid a few months ago. It was tough for my wifey during the recovery stage, but I think it’s worth enduring everything. She can eat anything she likes now. Of course, I’m always there to remind her not to overdo it. Heheh…

My Sleeping Lionheart. Remember Final Fantasy VIII? My favorite RPG Game. I’m no Squall and I don’t have a Gunblade, but I sure would love to meet and dance with Rinoa someday. Yihee!

We are big Superman fans! Recently, Ethel and I have been doing big Smallville marathons almost everyday. We’d spend the whole morning watching 6 episodes at most. This picture- one day I went to the office and found one of my TLs wearing the same Superman shirt. It was fun, actually, until I found another guy wearing the same shirt in the elevator. Haay…

This, I think, was taken by Ethel. I always thought what I look like while sleeping. I guess my question’s answered now. I look… tired.

Luke’s eyes, taken by her mom. It’s amazing how you can see so much innocence and possibilities at the same time in the eyes of a happy child.

Camille on the side of the road. I think it was around 7:00am when I took this picture in the North Luzon Expressway. I was alone, coming from work. I pulled on the side and took a quick shot. Good thing the patrol guys weren’t around, or else I would have gotten to quick questioning as well. Heheh…

No, I wasn’t in a Counterstrike Cosplay gig… this was taken on that day when my boss decided to treat us to a paintball game in Libis. T’was a hot afternoon, but it did not matter because, as my colleague John Say always says: It was so much fun!!!

“Luke, kunyari umaandar tayo nang sobrang bilis ha! Tapos kukunan kita ng picture, ha!… Sige…. One… Two… Three… AAAHHHHH!!!” The father becomes the son, the son becomes the father. Says Jor-El.

This is one of those rare moments picture. A rare moment- since it’s quite rare that either of us would look really nice and cuddly on pic. But when it happens, the result is always for keeps. I love you, honey! 🙂